جای جوش (اسکار) و بهترین روش‌های درمان آن چیست؟

جای جوش (اسکار) و بهترین روش‌های درمان آن چیست؟

آکنه یکی از شایع‌ترین بیماری‌های پوستی و شایع‌ترین علت مراجعه بیماران به پزشکان متخصص پوست است. آکنه‌های خفیف با مراقبت‌های خانگی و داروهای بدون نسخه درمان می‌شوند اما افرادی که به آکنه‌های شدید یا طولانی مدت مبتلا هستند باید به پزشک یا متخصص پوست مراجعه کنند. هر نوع ضایعه ناشی از آکنه‌ نیاز به درمان متفاوتی دارد. اساس ایجاد آکنه، اختلال در ترکیب و شدت چربی ترشح شده از غدد چربی و همچنین اختلال در روند و شدت شاخی شدن لایه پوستی است. ظاهر شدن شدید و ناگهانی آکنه به اندازه کافی ناراحت‌کننده است، اما باید گفت اسکارهایی که آکنه از خودش بر جای می‌گذارد به تمام معنا هولناک هستند.
درمان سریع و مناسب این آکنه‌ها می‌تواند خطر عوارض پوستی طولانی مدت مانند لکه‌های تیره و جای جوش را کاهش دهد. با همه اینها در نهایت ممکن است آکنه‌های پوستی پس از التیام، اسکارهایی از خود بر جا بگذارند. اسکار آکنه وقتی ایجاد می‌شود که جوش‌ها به قدری در عمق لایه‌های پوستی نفوذ می‌کنند که باعث صدمه زدن به این لایه‌های داخلی می‌شوند. در واقع از آنجا که عامل اصلى فرورفتگى پوست در محل جوش‌های آکنه، چسبندگى و فیبروز لایه پوستی زیر آنهاست که موجب کشیده شدن پوست به داخل و فرورفتگی آن می‌شود، آزادسازى این چسبندگى‌ها بخش مهم و ضرورى براى درمان این ضایعات پوستى به شمار می‌رود.

راهکارهای درمانی موثری برای ترمیم اسکار آکنه وجود دارند که به واسطه پیشرفت تکنولوژی، هر روز موثرتر از قبل می‌شوند. با این حال، پیش از اینکه روند درمان جای جوش آغاز شود، ابتدا باید یک بار برای همیشه از شر همه آکنه‌ها راحت شوید چون ایجاد آکنه جدید می‌تواند باعث شکل‌گیری بافت اسکار تازه شود. در نهایت پزشکتان شما را معاینه می‌کند و برنامه مشخصی برای درمان پیشنهاد می‌دهد. توصیه‌های وی به نوع آسیب‌دیدگی پوست شما و شدت آن بستگی دارد.

آکنه سه نوع ضایعه مشخص روی پوست ایجاد می‌کند:
اسکارهای آتروفیک یا فرورفته
اسکارهای هایپرتروفیک یا برآمده
لکه‌های تیره

اسکارهای آتروفیک یا فرورفته
شایع‌ترین ناحیه شکل‌گیری اسکارهای آتروفیک، صورت است. اسکار فرورفته، در سطحی پایین‌تر از پوست اطراف خود قرار می‎گیرد. این اسکارها وقتی ایجاد می‌شوند که حین روند بهبود زخم، کلاژن کافی تولید نشده باشد. اسکار آتروفیک بر سه نوع است:

اسکار آیس پیک (Ice Pick Scar): اسکار آیس پیک حالتی نوک‌تیز و سوزنی دارد و به صورت رگه‌های مجزا و باریک و به شکل حرف V در عمق پوست ایجاد می‌شود. این اسکارها می‌توانند به شکل حفره‌های ریز و گرد یا بیضی مانند باشند؛ چیزی شبیه به جای جوش‌های آبله مرغان. درمان این نوع اسکارها از همه دشوارتر است چون نفوذ و گستردگی آنها می‌تواند تا عمق زیادی از پوست رسیده باشد.
اسکار واگنی یا مستطیل (Boxcar Scar): این اسکارها حالتی پهن و به شکل حرف U دارند و گوشه‌های آنها نیز تیز است. اسکار واگنی ممکن است عمیق یا سطحی باشد. هر چه سطحی‌تر باشند، واکنش بهتری به درمان‌های بازسازی سطح پوست نشان می‌دهند.
اسکار دره‌ای یا گرد (Rolling Scar): این نوع از جای جوش معمولاً پهن و کم‌عمق است (با ظاهری موج‌دار).

اسکارهای هایپرتروفیک یا برآمده
این نوع اسکارها معمولاً در نتیجه آکنه موجود روی پوست سینه و کمر ایجاد می‌شوند. اسکارهای برآمده که به واسطه تولید بیش از اندازه کلاژن حین روند بهبود زخم شکل گرفته‌اند، بالاتر از سطح پوست اطراف خود قرار می‌گیرند.

لکه‌های تیره
تغییر رنگ پوست پس از بهبود آکنه، در واقع از انواع مختلف اسکار به حساب نمی‌آید. لکه‌های بنفش، قرمز یا قهوه‌ای با گذشت چند ماه به طور قابل ملاحظه‌ای بهبود می‌یابند.

روش درمان اسکار آکنه:
ممکن است برای درمان پوست خود و بازیابی لطافت و یکنواختی آن به چند درمان مختلف نیاز داشته باشید. اکثر این درمان‌ها در مطب پزشک یا بخش بیماران سرپایی بیمارستان‌ها انجام می‌شوند.

مراقبت‌های پوستی خانگی:
پیش از شروع هر نوع درمان برای اسکار آکنه، حتماً باید توسط متخصص پوست ویزیت شوید. آنها به شما کمک می‌کنند تا درباره بهترین روش برای بهبود ظاهر پوست خود تصمیم‌گیری کنید و همچنین مطمئن می‌شوند که نشانه‌های روی پوست شما قطعاً اسکار آکنه هستند و نه یک عارضه پوستی دیگر. اسکارهایی که باعث تغییر رنگ پوستتان شده‌اند را ممکن است بتوان با بعضی از انواع داروهای بدون نسخه ترمیم کرد، از جمله محصولات روشن‌کننده و ضدآفتاب برای کاهش میزان تفاوت رنگ.

فیلرهای مخصوص بافت نرم:
تزریق کلاژن یا چربی در لایه زیرین پوست و در محل اسکار مورد نظر می‌تواند فرورفتگی پوست را پر کرده یا باعث باز و کشیده شدن چسبندگی‌های پوستی شود. این کار باعث می‌شود اسکارها کمتر به چشم بیایند. نتایج حاصل از این درمان، موقت هستند. بنابراین باید تزریق‌ها را به صورت دوره‌ای تکرار کنید.

پیلینگ شیمیایی:
پیلینگ یا لایه‌برداری شیمیایی به کمک نوعی اسید مخصوص و قوی انجام می‌شود که می‌تواند لایه رویی پوست را کاملاً برداشته و باعث بهبود اسکارهای عمیق شود. بعضی از مواد پیلینگ شیمیایی به اندازه‌ای ملایم هستند که می‌توان در خانه از آنها استفاده کرد اما پزشکان و متخصصان زیبایی، موادی برای شما تجویز می‌کنند که قوی‌تر بوده و نتایج چشمگیرتری دارند. مواد مخصوص پیلینگ شیمیایی، انواع مختلفی دارند، بنابراین بهتر است جهت انتخاب مناسب‌ترین ماده برای پوستتان، با پزشک متخصص مشورت کنید.

بازسازی سطح پوست با لیزر:
در این نوع درمان، از لیزر برای ترمیم پوست درگیر اسکار آکنه استفاده می‌شود. در روند لیزردرمانی که شباهت‌های زیادی با پیلینگ شیمیایی و درم ابریژن دارد، لایه خارجی پوست برداشته می‌شود. این درمان عموماً دوران نقاهت کوتاه‌تری نسبت به سایر روش‌های بازسازی سطح پوست دارد. در این روش بازسای وترمیم پوست در محل اسکار تحریک می شود ویکی از بهترین روش های درمان اسکار آکنه است.

سایر درمان‌ها با ابزار انتقال انرژی:
ابزار تاباندن پالس‌های نور( IPL ) و همچنین دستگاه‌های رادیو فرکوئنسی (RF) به ترمیم ظاهر اسکار آکنه کمک می‌کنند، بدون اینکه به لایه بیرونی پوست آسیبی برسانند. نتایج حاصل از این درمان‌ها، تدریجی و نامحسوس بوده و ممکن است نیاز به تکرار آن داشته باشید.

درم ابریژن:
این درمان به دلیل عوارض شدید بعد از عمل و دوره قاهت طولانی، امروزه کمتر استفاده می شود. در این روش، لایه بیرونی پوست که اغلب ناهموار و حاوی سلول‌های فرسوده و مرده است، به واسطه سایش فیزیکی برس‌های ساینده چرخان برداشته می‌شود.

نیدلینگ یا رولینگ:
در این روش یک ابزار سوزن‌دار به صورت رولی روی سطح پوست کشیده می‌شود تا بافت زیر آن را تحریک کند. نیدلینگ تکنیکی ایمن و موثر برای ترمیم اسکار آکنه به شمار می‌رود. نتایج حاصل از این درمان‌ها، تدریجی و نامحسوس بوده و ممکن است نیاز به تکرار آن داشته باشید.

جراحی:
پزشک شما می‌تواند با استفاده از یک جراحی محدود به نام پانچ اکسیزیون، چسبندگی بافت زیر هر یک از اسکارهای آکنه را قطع کرده و زخم ایجاد شده را با بخیه یا پیوند پوست ترمیم کند. تکنیک دیگری به نام ساب سیژن وجود دارد که در آن سوزن‌هایی توسط پزشک به عمق پوست شما وارد می‌شوند و بدین وسیله رشته‌های ایجاد شده زیر اسکار را رها می‌کند.

برای تصمیم‌گیری درباره بهترین روش درمانی، از پزشک خود بخواهید تا مزایا و معایب هر یک از آنها را برای شما شرح دهد.

اشتراک گذاری :

دیدگاه خود را بنویسید

سلام خوبی ؟

چطوری